My time here is coming to an end now...'
-stukje van mijn farewell speech voor de hele school (1200 mensen!) voordat ik opgaf en naar bed ging.
Ja, dat was het waar de laatste weken om ging, maar toch ook weer niet. Ondertussen zijn er nog zoveel andere dingen gehoort, maar die hoor je waarschijnlijk de komende weken wel.
Zelfs mijn verjaardag voelt alsof het al heel lang geleden is, dus schrijf ik nu alleen maar over afgelopen weekend en vandaag. O, en ook over het AFS (gAyFS nowadays..) afscheidskamp het weekend ervoor.
Voor-vorig weekend werden alle uitwisselingsstudenten weer eens verzameld in een blokhut ver weg, deze keer ook voor mij voor de laatste keer. We hebben gepraat. Over afscheid nemen, hallo zeggen, terug in je oude leventje passen, inpakken, vliegen, spaanse scheldwoorden, afscheidsfeestjes.. Dat weekend maakte me behoorlijk bang, na zo lang was het einde opeens zo echt, dat beviel me eerlijk gezegd niet zo. Gelukkig werden we op zaterdag middag naar De Grote Stad gestuurd, omdat er zoveel mensen van de countryside zijn. Het was goed om wat anders te doen, het doel was om een lijstje met vragen (speurtocht) in te vullen maar Eva, Laura (niet die uit Luxemburg, tegenwoordig is er een Franse) en ik gingen liever naar Harbour Town, outlet shopping centre, en daar liepen we nog een bende AFSers tegen het lijf. Geen speurtocht dus, maar winkelen zonder geld en zonder ruimte in de koffer, dus vooral foto's maken.
Laura & Sara (before)
Na dat weekend zat ik opeens in mijn laatste complete week, en die was niet eens helemaal compleet want ik bleef donderdag thuis. Het doel was om een tas met 14 kilo overgewicht op het vliegveld naar huis te sturen, maar toen dan 278 dollar bleek te kosten veranderde ik nogal snel van gedachten. Ik heb dingen weggegooid, weggegeven, en de rest zit in een tas te wachten voor wanneer Fred of iemand anders naar Europa gaat en nog een plaatsje voor misschien 1 boek of 1 souvenirtje over heeft. Vandaag hebben we wel vanaf het postkantoor 4 kilo naar Nederland gestuurd, voor 50 dollar hoop ik over 3 maanden een doos met herinneringen terug te hebben.
Het chronologische in dit verhaal was even weg, maar na het vliegveld zijn Vina (ook een dagje vrij), Gerrit en ik naar Caversham Wildlife Park gegaan, om kangoeroes te voeren, foto's te maken met koala's en een wombat te aaien.
Een wombat... Ik was in de war met een walibi, een soort kangoeroe. Er zat al een beeld van een schattig en dun babykangoeroetje in mijn hoofd, probeer je eens voor te stellen wat ik dacht toen ik dit zag! beast.
Zaterdag ben ik 's ochtends met Georgina naar Fremantle gegaan, er moesten nog een paar dingetjes van mijn to do lijstje gehaald worden..
Hoe dat er in levende lijve uitziet zie je waarschijnlijk/hopelijk/misschien in een paar dagen wel.Gelukkig hoefde ik me niet schuldig te voelen want..
's Avonds zag ik Georgina weer, en Emily en Kim want het was de avond dat Gerrit, Vasco en Vina bij vrienden gingen logeren en ik mijn afscheidsfeestje had. Fred kwam om 1 uur 's nachts thuis om een oogje in het zeil te houden.
De eerste 3 waren er om 6 uur 's avonds, Emily en ik hadden al friet gehaald bij de Fish&Chips shop down the road, later kwam de rest van de bende inclusief slaapzakken, matrassen en kussens.
Echt waar, het was waarschijnlijk een van de beste feestjes waar ik geweest ben! Het is moeilijk te beschrijven hoe het nou precies was, maar ik realiseerde die nacht dat mijn vrienden echt goede vrienden zijn, proud members of the group with the awesomest people I have ever met. It was a good way to finish things off with my friends, of course we had some weird things happening, we spend quite some time in the bathroom laughing about the toilet glowing in the dark. Veroorzaakt door Brishan die in paniek raakte toen een glowstick brak en het stokje in de WC gooide in plaats van in de prullenbak er naast waar ik eigenlijk naar wees. Natuurlijk dachten we er op dat moment niet aan om er een foto van te maken, maar ik heb wel
Georgina en Kim en Emily's opblaaskangoeroe inclusief permanent marker = iets heel erg gaafs?
En ook onze pogingen om een cocktail te maken.. Groene Midori watermeloenlikeur in de diamantvormige ijsklontjesbak in de vriezer om het later in een glas met Sprite te doen voor de coole look werkte niet zo. Na een paar uur hadden we gelukkig door dat het niet zou bevriezen, dus hadden we het maar uit de aquarium eihoudertjes.
Aan de klok kan je zien dat ik de verhaaltjes niet precies bij de foto's gematcht heb, 7 over 8 is natuurlijk niet 'Na een paar uur..':)
Een ander ding van mijn to do lijstje: eat a fried Mars bar. Fried ice cream had ik al in de Merryl Dynastie in Kallaroo, en aangezien Anita bij de Fish&Chips shop naast de school werkt kon ze een fried Mars bar voor me meenemen naar het feestje. Denk kroket, maar dan met een Mars erin.
Zoals ik eerder al zei, het feestje was ongelofelijk, impressive, surrealistic, fun, awesome... Eerder hadden we alle matrassen, slaapzakken en kussens op mijn bed gedumpt, waar Bianca om 10 uur al in slaap viel, en ergens midden in de nacht werd alles in de woonkamer gegooid om daar met z'n allen te slapen. Sasha, Kristy, Jaiden en Curtis gingen midden (of na het midden) in de nacht naar huis, ik lag al half te slapen dus dat was het raarste afscheid ooit. Het handige van het blijven slapen na een feestje hier is dat je de volgende ochtend een goed clean team hebt, niet lang na 8 uur was het huis weer sprankelend schoon. Acht uur 's ochtends, want iedereen wil de volgende ochtend zo snel mogelijk naar huis om in een comfortabel bed te slapen en daarna de dag opnieuw te beginnen. Van dat slapen kwam voor Emily, Georgina en mij niet zo veel terecht, na een paar uur herinneringen ophalen moest Emily werken, en Georgina en ik hadden het plan om naar het strand te gaan.
Vergeet niet, het is hartje winter.
Het water was afschuwelijk koud, en doordat we niet meteen er in doken maar er heel stom een tijdje bleven staan roepen hoe koud het was voelde ik na een tijdje mijn voeten niet meer. De energiekick van het koude water duurde ongeveer 3 minuten, daarna lagen we in de zon loempia's te eten en herinneringen op te halen.
's Avonds kwamen Gerrit, Fred en de kids in precies die volgorde thuis, Gerrit van een shopping spree met Helen (Sasha's mum) in Harbour Town, Fred van een zeilwedstrijd en de kinderen van een paardrijverjaardagsfeestje. Er was weer een hoop te bespreken en te laten zien, en later probeerde ik nog mijn afscheidsspeech voor school in elkaar te knutselen.
Nadat de directeur Johanna (Duitsland) en mij had laten interviewen door Nicola en Tash voor de nieuwsbrief leek het hem ook wel een leuk idee als we een afscheidspraatje zouden houden tijdens de assembly vandaag. De extreme moeheid samen met een beeld van 1200 hoofden en een Sara voor een speechpapierhoudtafel gingen op dat moment werkte op dat moment absoluut niet, dus ik gaf het vrij snel op. Fred had me wel een paar goede ideeen gegeven, maar ik ben zonder papiertje vanmorgen naar de assembly gegaan.
Als afscheidscadeautje van de school kregen we een pen ('your suitcase is probably full enough already') en ja die speech... het enige wat ik me ervan kan herinneren is dat mijn hart af leek te tellen voor Self Destruction en ik niet zeker wist of de trillende stem door emoties of zenuwen kwam.
Maar alles is goed, ik ben dit aan het schrijven dus ben duidelijk niet voor 1200 medeleerlingen overleden aan een hartaanval, ik heb eerlijk gezegd geen idee wat er met de gevreesde tranen is gebeurd. Anita's doos met tissues bleven de hele dag in mijn tas, want mijn zakken zaten al vol met textielstiften (en de Duncraig pen).
De eerste stift kreeg ik van mijn Independent Living lerares, met de woorden 'Are you getting your shirt signed? Because that's what they do here, just hang on I'll get you a pen..'. Hoe kan je dan nog ontsnappen, vooral als er opeens overal mensen stiften tevoorschijn halen om eens flink los te gaan op een schoolshirt?
Lauren had tijdens de kleine pauze opeens een stapel muffins, goed geregeld want na de pauze verdwenen ze in het kooklokaal om tijdens lunchtijd weer tevoorschijn te komen.
'Catch ya lata Sara'Frans stelde niet zo veel voor, de lerares (lijkt verdacht veel op Ozy Osbourne, zie je thuis op de foto's wel) heeft me een boekje gegeven getekend door alle (9) mensen in mijn French Class en vertrok daarna vrij snel naar de Year 11s achterin het lokaal.
Ms Casey heeft een hoop interessante souvenirtjes in het lokaal, er hangen doosjes franse kaas aan de muur, liggen 10 jaar oude modetijdschriften op de vloer, en staan lege drankflessen op de kast. Het plan was om een foto te maken van iedereen met een papier saying 'Hi' in de handen. Anita had de eer om op de eerste foto te staan.
Helaas werd dit project na deze foto al gestaakt, we werden te veel afgeleid door Lauren's muffins en de deli.De deli... Een snoep/tijdschriften/lastminuteboodschappen/friet/AsianSnack winkeltje vlakbij de school. Om in dit walhalla te komen moet je eerst casual over de parkeerplaats lopen en vooral absoluut NIET over het voetbalveld wandelen vanwege de leraren die als Pacmannetjes in de bosjes ijsberen op zoek naar spijbelende Duncraigers. Iedere week is er wel iemand met een wild verhaal over hoe ze de wiskundeleraar tegen het lijf liepen net toen ze op het punt stonden de beruchte weg over te steken, en meestal staat de jaarcoordinator binnen het eerste kwartier van de les in de klas te dreigen met telefoontjes naar de ouders.
Aangetrokken door het avontuur gingen Georgina, Anita, Lauren en ik op pad tijdens lunch...
Onleesbaar? V.l.n.r: Duncraig Senior High, Deli, Voetbalveld ('Oval'), Plan van aanpak.., Route.Het begon spannend toen we op de parkeerplaats een leraar tegenkwamen die net op weg was naar het werk. Alles ging verrassend goed, toen we eindelijk bij de deli aankwamen hadden we geen idee wat we nou eigenlijk zouden moeten kopen want eerlijk gezegd hadden we niks nodig. Het werd een goedkoop flesje cola, betaald met alle kleine muntjes uit mijn portemonnee om het toch nog nuttig te maken.
Mijn laatste les was Furniture Design, omdat Fred en Gerrit niks konden met mijn half-affe Tallboy (Google...) heb ik met schildertape een strik er om heen gebouwd en er een kaart met 'THANK YOU MR D" aangeplakt. De leraar was er behoorlijk blij mee, ik geloof niet dat hij door had dat de achterkant nog niet af was tot ik hem de Unlimited Space achter de deurtjes liet zien. Het enige waarvan ik vergeten ben een foto te maken...Toen ik de leraar vertelde dat er een afscheidscadeau in de hoek stond waar ik maanden aan had gewerkt voelde hij zich waarschijnlijk behoorlijk schuldig. Iemand werd aan het werk gezet, en op de een of andere manier slaagden ze er in om een afscheidscadeau te fiksen terwijl ik niks doorhad. Een Jarrah (Google weer, als je wil..) plankje getekend door iedereen in de klas.
Ik heb het samen met de kookboekjes van de Independent Living lerares in de postdoos verstuurd, maar heb daar wel weer van te voren een foto van gemaakt.
Dat was het dan, de laatste schooldag ging veel te snel, weer praatte ik met nieuwe mensen en ontdekte ik hoe gaaf en grappig en gezellig ze allemaal eigenlijk zijn.Ik heb geen idee hoe lang het gaat duren tot ik weer aan rijtjeshuizen, Nederlandse zomer en fietsen gewend ben. Er waren zo veel andere mensen, zo veel andere dingen, Perth is geen groepje letters meer maar een compleet nieuwe wereld. Ik weet echt niet wat ik er over moet zeggen!
Misschien ik hou van jullie en tot gauw?
